အိုညနေ

ဟောဟိုက
ဗာဒံရွက်ကြွေကျပုံက
လမ်းခုလတ်ရောက်မှ
တစ်စုံတစ်ရာကို အမှတ်ရကာ
တန့်ခနဲ ရပ်
ပြီးမှ
တဟုန်ထိုး ခုန်ချလိုက်တယ်။

ဗီရိုပေါ်မှာ ရောဂါတစ်ခုခုရနေတဲ့
နာရီဟာ
ကျွန်တော့်နာမည်ကို မေးပါတယ်။

တူး.....တူ့ တူး ..... တဲ့
စူးရှစွာ
အလန့်တကြား အော်
ချော်လဲမတတ် သူ့ခန္ဓာကို ပြန်ဟန်ကာ
“ဘယ်မြို့ထိအောင် သွားမှာလဲ”
မီးရထားတစ်စင်း ဖြတ်မောင်းသွားပေါ့။